روز ميلاد خداوند ما عيسى مسيح و روز تعميد يافتن او را يك روز ميدانند و يك روز جشن ميگيرند . در ديگر امور شرعى درست بمانند مسيحيان واقعى هستند . اين ارمنيان مردمى مؤمن و متقى هستند و نماز و دعا را با جذبه و شوق خاصى گوش ميدهند . يونانيان نيز مردمى با تقوى و پرهيزكارند . اما در امور شرعى به خيلى اشتباهات دوچارند . از جمله آنكه براى عشاء ربانى نان تخمير شده به كار مىبرند و آن را به اين طرز تقديس ميكنند . قرص نانى كه پهناى آن يك كف دست است ميگيرند و بر روى آن مهرى باندازهء سكهء طلاى بزرگ كه بر روى آن حرفى مخصوص كنده شده است ميزنند و فقط آن تكه نان را كه در مهر واقع است تقديس ميكنند . كشيش كه وعظ مىكند و نماز ميخواند پشت پرده‌اى قرار دارد و حاضران در كليسيا نميتوانند او را ببينند . به مجرد اينكه نان توزيع مىشود آن كشيش قرص نان را در پارچه‌اى سفيد مىپيچد و آن را بر سر مىنهد و سرود خوانان ميآيد . به اين شيوه در جلو حضار كليسيا نمايان مىشود و آنان تا او را ديدند به خاك ميفتند و گريه و زارى ميكنند و بر سينه ميكوبند و ميگويند كه شايستهء چشم گشودن و ديدن اين منظره نيستند . سپس كشيش تنها به پرستشگاه باز ميگردد و آن تكه از قرص نان را كه مهر شده تناول مىكند . پس از آنكه مراسم نماز تمام شد آن كشيش بقيهء نان را تقسيم و توزيع مىكند . اين را نان مقدس ميدانند و آن كشيش بهر يك از حاضران يك تكه ميدهد . در ضمن مراسم نماز و دعا از كتاب استفاده نميكنند ، جز در كليسياى سن سوفى قسطنطنيه . ناقوس ميزنند ، اما براى اعلان ساعات و دقايق مهم نماز بر صفحه‌اى چوبين ضرباتى وارد ميكنند . همهء كشيشان آنان همسر ميگيرند . اما بيش از يك بار اجازهء زناشويى ندارند و عروس آنان نيز بايد حتما دختر دوشيزه باشد . در صورتى كه زن بميرد ديگر نبايد عروسى بكنند و تا آخر عمر همچنان بىزن سر ميكنند و در بقيهء عمر همواره چنين تظاهر ميكنند كه سخت شوربخت هستند و داغ همسر فقيد را بر دل دارند . فقط دو روز